Dressuur met Begrip en Gevoel

Inger Kloos 


Over mij



Het begin

Ik ben begonnen met paardrijden omdat het paardje van mijn vader, Axel, waar mijn zusjes ook op hebben leren rijden verkocht zou worden. Mijn zusjes reden ondertussen wedstrijd op eigen pony’s en mijn vader was opgehouden met paardrijden. 

Tot die tijd had ik me vooral bezig gehouden met poetsen en op een afstand bewonderen van paarden, want ik was bang om op te stappen. Maar toen Axel verkocht moest worden ging me dat toch wel aan het hart. Axel was al 6 jaar van ons en hoorde bij de familie. Toen mijn vader zei dat hij mocht blijven onder de voorwaarden dat ik zou gaan rijden heb ik dat met beide handen aangegrepen. Ik was toen 14 jaar.  

Het jaar daarna, tijdens de schoolvakantie, ben ik op stal gaan helpen bij de familie Rockx. Man en vrouw waren beide Grand Prix ruiters en coaches van top ruiters. Daar mocht ik naast het stalwerk ook rijden en kreeg ik les. Paardrijden werd toen meer dan “even mijn paard beweging geven”, het werd een kunst, een sport, een uitdaging waarbij ik doelen kreeg die ik onder de knie wilde krijgen. En stiekem, zonder dat mensen in mijn omgeving het door hadden, heb ik me vast gebeten in de dressuursport om die nooit meer los te laten. 

Angst

Terug kijkend heeft de angst voor het paard een hele grote rol gespeeld in hoe ik mij ontwikkeld heb als dressuurruiter en instructeur. Doordat ik steeds handiger werd en meer ging vertrouwen in mijn eigen kunnen is mijn angst door de jaren heen steeds minder geworden. Het heeft echter wel een grote rol gespeeld in de ontwikkelen van mijn gevoel. 

Begrip voor het paard

Ik herinner me dat iemand mij een keer vertelde dat het paard een prooidier is en ons, als roofdier, op zijn rug toestaat. En zelfs, zoals onze historie aantoont, met mensen op zijn rug een oorlog in rent…. Hoe dan?? Is dat niet bijzonder? 

En toen ik steeds meer dwarse en moeilijke paarden tegen kwam, en te horen kreeg dat ze “het maar moeten leren accepteren” en ik de confrontatie aan moest gaan met een heel boos paard, was dat iets wat ik zelf erg moeilijk vond te accepteren. Waarom is een wezen dat een instinkt heeft om een kudde te dienen en zo sociaal is, nu boos en dwars? Ik ben de eerste jaren instinctief de confrontaties met paarden uit de weg gegaan. Als ik nu terug kijk is het net of ik om de confrontatie met mijn paarden heen werkte. Het is niet dat ik het paard uit de weg ging en verkeerd gedrag beloonde, ik werd gewoon niet boos. En ik dacht na over oorzaken en hoe ik op een slimme manier mijn doel kon bereiken. In mijn toektocht ben ik o.a. de TRT methode gaan doen en heb me verdiept in de theorieen van Andrew McLean (het geheim van het paard). Zo heb ik me verdiept in hoe paarden leren, hun instinkt, hoe ze denken, wat belangrijk voor ze is, etc. 

Ik heb me altijd laten instrueren door Grand Prix ruiters want ik wil nog altijd graag echt mee doen met de dressuursport. Ik ben echter daarin altijd opzoek naar de balans tussen zacht, vol begrip en liefde, en toch duidelijk, rechtvaardig en motiverend om het paard boven zijn eigen kunnen uit te laten stijgen. Dit is en blijft een proces, een zoektocht, en ik vind hem machtig mooi om te doen en deel hem heel graag met andere middels o.a. mijn dressuurlessen.  

Gevoel

Mijn ervaring is dat paarden vaak reageren op dingen die wij niet zien of herkennen, en daarmee vaak voor ons onverklaarbaar zijn.

In de eerste jaren heb ik veel gedaan met menthal coaching. Dit lag ook in het verlengde van mijn psychologie opleiding. Reflecteren en kijken naar mijn emoties en hoe die effect hebben op mijn spierspanning, effect hebben op het paard, hoe ik daar mee om kan gaan, etc vond ik mateloos interressant. Daarnaast ook veel gedaan met houding en zit en hoe je de optimale zit kan berijken om je spierspanning zo veel mogelijk los te laten. 

Vamarilla, mijn eerste merrie die ik zelf heb opgeleid is ook meteen het meest complexe paard wat ik gehad heb. Ik merkte dat naarmate ik steeds handiger werd, steeds beter ging zitten, steeds meer invloed had op mijn spanningen, stress, etc, zij steeds moeilijker/gevoeliger werd. Ik ben me gaan realiseren dat er meer moest zijn dan waar ik tot nu mee bezig ben geweest. En dit heeft erg lang geduurd voor ik het wilde zien, maar ik ben gaan inzien dat paarden nog het meest reageren op energie en intenties van de mensen die met ze werken. Ik heb de afgelopen jaren leren voelen en begrijpen, en probeer in elke situatie in te tunen om te begrijpen wat er speelt en te doen wat er op dat moment nodig is. Dit neem ik mee in de instructie die ik geef en het werk wat ik doe met de paarden; beginnend op de grond en daarna als ik opstap. 

Dus, als ik alles samen neem, het dressuur rijden, houding en zit, communicatie tussen ruiter en paard, het paard an sich en de onzichtbare energie en intenties die tussen mens en dier plaats vind, staan wij bij het werken met paarden elke dag, in elke situatie, voor een ingewikkelde puzzel. Het is een puzzel die ik heel interessant vind en die mij mateloos fascineert. Het is een puzzel waar ik graag anderen bij help. 





Mocht je mij willen volgen. Dat kan via Instagram of Facebook