Dressuur met Begrip en Gevoel

Inger Kloos 


Over mij



Het begin

Ik ben begonnen met paardrijden omdat het paardje van mijn vader, Axel, waar mijn zusjes ook op hebben leren rijden verkocht zou worden. Mijn zusjes reden ondertussen wedstrijd op eigen pony’s en mijn vader was opgehouden met paardrijden. 

Tot die tijd had ik me vooral bezig gehouden met poetsen en op een afstand bewonderen van paarden, want ik was bang om op te stappen. Maar toen Axel verkocht moest worden ging me dat toch wel aan het hart. Axel was al 6 jaar van ons en hoorde bij de familie. Toen mijn vader zei dat hij mocht blijven onder de voorwaarden dat ik zou gaan rijden heb ik dat met beide handen aangegrepen. Ik was toen 14 jaar.  

Het jaar daarna, tijdens de schoolvakantie, ben ik op een professionele dressuur stal van top niveau gaan helpen. Daar mocht ik naast het stalwerk ook rijden en kreeg ik les. Paardrijden werd toen meer dan “even mijn paard beweging geven”, het werd een kunst, een sport, een uitdaging waarbij ik doelen kreeg die ik onder de knie wilde krijgen. En stiekem, zonder dat mensen in mijn omgeving het door hadden, heb ik me vast gegrepen in de dressuursport om die nooit meer los te laten. 

Angst

Terug kijkend heeft de angst voor het paard een hele grote rol gespeeld in hoe ik mij ontwikkeld heb als dressuurruiter en instructeur. Doordat ik steeds handiger werd en meer ging vertrouwen in mijn eigen kunnen is mijn angst door de jaren heen steeds minder geworden. Het heeft echter wel een grote rol gespeeld in hoe ik paarden ben gaan opleiden.

Begrip voor het paard

Ik herinner me dat iemand mij een keer vertelde dat het paard een prooidier is en ons, als roofdier, op zijn rug toestaat. En zelfs, zoals onze historie aantoont, met mensen op zijn rug een oorlog in rent…. Is dat niet bijzonder? 

Ik kreeg steeds meer respect voor paarden en de interactie tussen mens en dier. Ik vond het moeilijk om de confrontatie met paarden aan te gaan als ze bv boos of dwars waren. Dit omdat ik het gewoon eng vond maar het ook moeilijk vond om aan te zien dat een dier het zo nodig vind om zich zo te verzetten. Als ik nu terug kijk is het net of ik om de confrontatie met mijn paarden heen werkte. Het is niet dat ik het opgaf maar ik ben altijd opzoek gegaan naar manieren om er mee om te gaan zonder de confrontatie recht aan te vliegen. Ik ging opzoek naar begrip en mogelijke acties  om op een slimme manier mijn doel te bereiken. In mijn toektocht ben ik o.a. met grondwerk aan de slag gegaan en ben ik me gaan beseffen dat je een paard ook mentaal moet opleiden, en niet alleen fysiek. Ik heb me verdiept in hoe paarden leren en hoe hun instinkt werkt, wat begrijpen ze wel en niet en wat is belangrijk voor ze. Hoe zorg ik er voor dat ze begrijpen wat ik van ze wil.

Ik heb me altijd laten instrueren door echte top ruiters en trainers (Grand Prix ruiters meestal) want ik wil nog altijd graag echt mee doen met de dressuursport. Ik ben echter daarin altijd opzoek naar de balans tussen zacht, vol begrip en liefdevol, en toch duidelijk, rechtvaardig en motiverend om het paard boven zijn eigen kunnen uit te laten stijgen. Dit is en blijft een proces, een zoektocht, en ik vind hem machtig mooi om te doen en deel hem heel graag met andere middels o.a. mijn dressuurlessen.  

Gevoel

Mijn ervaring is dat paarden vaak reageren op dingen die wij niet zien of herkennen, en daarmee vaak voor ons onverklaarbaar zijn.

In de eerste jaren heb ik veel gedaan met mentale coaching. Dit lag in het verlengde van mijn psychologie opleiding. Reflecteren en kijken naar mijn emoties en hoe die effect hebben op mijn spierspanning, effect hebben op het paard, hoe ik daar mee om kan gaan, etc. vond ik mateloos interessant. Daarnaast ook veel gedaan met houding en zit en hoe je de optimale zit kan bereiken om je spierspanning zo veel mogelijk los te laten. 

Vamarilla, mijn eerste merrie die ik zelf heb opgeleid is ook meteen het meest complexe paard wat ik gehad heb. Ik merkte dat naarmate ik steeds handiger werd, steeds beter ging zitten, steeds meer invloed had op mijn spanningen, stress, etc, zij steeds moeilijker/gevoeliger werd. Ik ben me gaan realiseren dat er meer moest zijn dan waar ik tot nu mee bezig ben geweest. En dit heeft erg lang geduurd voor ik het wilde zien, maar ik ben gaan inzien dat paarden nog het meest reageren op energie en intenties van de mensen die met ze werken. Ik heb de afgelopen jaren leren voelen en begrijpen, en probeer in elke situatie in te tunen om te begrijpen wat er speelt en te doen wat er op dat moment nodig is. Dit neem ik mee in de instructie die ik geef en het werk wat ik doe met de paarden; beginnend op de grond en daarna als ik opstap. 

Dus, als ik alles samen neem, het dressuur rijden, houding en zit, communicatie tussen ruiter en paard, het paard an sich en de onzichtbare energie en intenties die tussen mens en dier plaats vind, staan wij bij het werken met paarden elke dag, in elke situatie, voor een ingewikkelde puzzel. Het is een puzzel die ik heel interessant vind en die mij mateloos fascineert. 


Mocht je mij willen volgen. Dat kan via Instagram of Facebook